Peder.Bugünkü olay karşısında metanetimi yitirdim.Tanrı beni affetsin.Şok içindeyim hala.Anlatılması tarifsiz manzaralar oluşuyor gözümü kapayınca,karanlık olması gereken yerde.Aslında şu anda karnım da biraz aç ama anlatmaya çalışacağım.
Ayıptır söylemesi bugünkü sınavım biraz iyi geçti sanki ya da her zaman olduğu gibi bana öyle geliyor.Fakat bu sefer farklı olan durum şu peder:Kendimi iyi hissettim sınavdan çıkınca.Aman tanrım inanabiliyor musun peder?İlk başta durumun farkında değildim.İlk defa bir sınav iyi geçti diye içten bir tebessüm atıyordum etrafa oysa ki daha önceleri de iyi geçen sınavlarım olmuştu fakat böyle yapmamıştım.Durumun farkına varınca yüzümdeki tebessüm bir anda silindi.Nasıl olabilirdi bu?Bu kadar alçalabilmiş miydim?Gerçek miydi bu?Sadece bir sınav ha!İşte o anda anladım ne durumda olduğumu peder.Boşluktan sardığım şeye bak.Sınava sevinmek!Tenezzül etmezdim bile eskiden.Yaşlanıyor muyum yoksa?Ya da okuduğum bölümde yıllanmanın etkisi bu mu?Ya da Nathaniel'ın dediği gibi"Life happened to us."
Küçük şeylerle mutlu olabilme dersi verebilecek biri olsaydı bu şey ilk olarak tanrı olurdu sanırım peder!Televizyonunda biz küçük gremlinlerin şovunu neşeyle izliyordur.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder