Bugün sinirli değilim,üzgün değilim,yorgun değilim,mutlu değilim.Hayatıma vasatı aşamayan duyguların hakim olduğunu belli bir süredir biliyorum.Her insan hayatının sahip olduğu iniş çıkışlara,günlük aksiyonlara benim hayatım da sahip.Fakat bedenim hep bazal metabolizmada.
Duygular bazen alışılmış snırılarını geçseler de içimde,çoğu zaman vermem gereken tepkileri veremezken buluyorum kendimi.Biri mutlu bir haberi benle paylaşırken nasıl bir tepki verirsem benim de bu habere sevindiğimi anlar diye çırpınıyorum.Üzüntümü ya da mutluluğumu belli edemiyorum ki zaten.
Bir iki gün önce bayram tatili bitmeden kuzenimle(benden iki yaş büyük) sokakta yürüyorduk.Bir şey almaya gidiyorduk ama neydi tam hatırlamıyorum.Giderken sağımızda iki kişinin bize baktığını fark ettim.Dönüşte elimizde su şişesiyle döndüğümüze göre ne almaya gittiğimiz de ortaya çıktı.Her neyse,bu adamlar hala orda bize bakıyorlardı.Yanlarına yaklaştığımızda iri yarı olanı kuzenime doğru yürüdü."Buralarda görünmeyeceksin bir daha demedim mi?" falan tarzı bir şeyler söyledi.Umursamazlığa boyun eğmiş bünyem doğal olarak tepki vermedi.Adam iyice yaklaşınca kuzenime,umursamazlığım biraz da olsa azaldı.Ara dayağı yeme korkusu olmadan,adeta bir ruh edasıyla ikisinin de suratına bakmadan aralarına girdim.Tamam hadi falan gibi bir şeyler söyleyerek ikisini ayırdım ve yolumuza devam ettik.Evet sıkıcı değil mi?Beni etkileyen zaten adrenalin fışkırması gereken anda heyecan yoksunu bünyemin durumunu korumasıydı.
Merak ettiğiniz şey o adamla kuzenimin arasında ne olduğudur şimdi.Umrumda değil,onu da sormadım.Eve gidince ikimiz de odaya geçtik.Televizyonu açtım.Hiç konuşmadım.Kuzenim de konuşmuyordu.Heralde sormamı falan bekliyordu.Sormadım.Merak etmiyordum ki.Sonra dayanamayıp o anlatmaya başladı ben sormadan.Bir şeyler dedi ama hatırlamıyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder